امروز نیکو مرد- چه بد شد که مرد- خوش به حالش که مرد- امروز نیکو مرد- باورم نمیشه اصلا- هیشکی باورش نمیشه- من که باورم نمیشه- هیشکی باورش نمیشد امروز- اشکم امروز ریخته شد چیک چیک- چه اهمیت داشت که باهاش قهر بودم اصلا؟- چه مهم بود درگیریه فکر دیروزم که دفعه ی بعدی که دیدمش بهش سلام کنم یا نه؟- که کلنجار برم با خودم دفه بعدی که بخام برم اطلس2 باز بهش بگم یا نه؟- امروز همه ش یادم افتاد به اولای صبی که ماشینش رو تو حیاط شرکت میدیدم- که وقتایی که میخاست بار ببره میومد و با صدای خاصش از کار حرف می زد- یادم افتاد به صداش- یادم افتاد به حرفاش- یادم افتاد به حرکاتش- به اندام درشت و خاصش- به حالتاش- به اهنگ ظریف گوشیه همراش- یادم افتاد به خیلی روزها- یادم افتاد حتی به ریزترین روزها- حتی اون روزی که نشسته بودم پشت میز و روبروی ظرفشویی اون داشت دستاشو از خستگی راهی که رفته بود میشست- اونطرفتر داشتند ادما با همدیگه حرف میزدند، یهو شروع کرد حرف زدن که نگاهم بهش افتاد- خیلی سریع حرفاشو میون حرفای ادمایی که اون لحظه حواسشون بهش نبود جا داد- خیلی جوون بود بیچاره- یادم افتاد به روزی که باهاش داشتم از اطلس1 برمیگشتم3، تو راه از سوالی که بین خودمون با همکارا درموردش پیش اومده بود حرف زد و تا پرسیدم از کجا میدونه، خندید و در جواب، از موش و گوش و دیوار گفت- دوباره یادم افتاد به چند روزش بعدتر- یادم افتاد به اون روز که تو اطلس1 داشتم تو اتاق غفوری ناهار میخوردم- میخاست بره پیش غفوری، از در که اومد تو، از بودنم اونجا یهو جا خورد- ناهارش رو رفت با غفوری گمونم خورد-...- یادم افتاد به همه وقتایی که بهش میگفتم کی میری اطلس2 و شمرده شمرده میگفت من میرم شات و برمیگردم و بعدش میرم دو - یادم افتاد حتی به اون روز که با ابوطالبی از کنارش تو خیابون رد شدیم و دیدیم که تو اون هوای سرد و یخ زده شیشه ماشینشو داده پایین - راس راسی امروز مرد- کی باورش میشه که اون مرده؟ - چقدر امروز جاش پراز خاطره هاست- چقدر امروز زنده ست- چقدر امروز پره از اون همه جا- چقدر نمیتونم خالی شم از یادش، پرشده فکرم از تصویر زنده ی چهره ش- هستش ولی نیستش- نیستش ولی همه جا هست انگار- تو سکوت درهم و غم زده ی شیشه های بی نور شرکت، تو گوشم پر از صدای شمرده و اروم و پراز حرف اونه انگار- کاشکی باهاش قهر نمیکردم- کاشکی اون روز که عصبانی داشتم پیاده برمیگشتم 3 و تو راه که من رو دید و واسم بوق زد، جای بی محلی، سلام می کردم- ولی حالا اون دیگه رفته- نه...- برگشته...- مگه میشه رفته باشه؟- مگه میشه که نباشه؟ - کجا رفته که تو ذهنمون بیشتر از هر کسی برگشته؟- کی باورش میشه که رفته؟- اشک من درومده چیک چیک-راحت شده حتما حتی اگه راس راسی رفته- خوش بحالش اگه مرده- باور بودنش تو ذهنمون زنده ست- چیک چیک.... -